Reisverslag

Kyrgizië

Annemiek, 15 februari 2010
Kyrgizië , Sary Tash 4°

de sneeuwploeg

Vol goede moed rijden we Sary Tash binnen. Het dorp is de laatste post op onze reis van Bishkek naar Khorog. Het is hartje winter en alhoewel het tot nu toe erg mild is geweest, is met onze aankomst op Manas airport vadertje winter gereanimeerd en vullen de wegen en bergen van Kirgizie zich langzaam maar zeker met sneeuw. In oktober was ik twee Nederlanders tegengekomen die voor Het Goede Doel naar Nepal onderweg waren, maar die het in Tajikistan voor gezien hielden. Prachtige auto hadden ze bij zich, een echte Daihatsu Feroza, zo eentje met vier draaiende wielen en een dak dat eraf geschroefd kan worden, precies wat je nodig hebt in de Pamir! Ze reden hem nog wel even naar Bishkek, wat volgens mijn berekeningen een dag of drie, vier van Khorog verwijderd ligt.

Vanuit Sary Tash gaat het over de Kyzyl Art pas naar Murghab. De Kyzyl Art is 4200 meter hoog en vormt de grens tussen Kirgizie en Tajikistan. Vanuit Sary Tash zou het zo’n 25 kilometer naar de grens moeten zijn. Na een half uur ploeteren in z’n eerste versnelling door de sneeuw komt een vrachtwagen ons tegemoet.
“Hee, hoe is de weg daar verderop?”
“Slecht, slecht, niet aan beginnen, ik heb net 3 dagen vastgestaan aan de grens.. maar waar moeten jullie heen dan?”
“Naar Murghab.”
“Naar Murghab??? Maar dit is de weg naar China!”

Twee uur later vindt hetzelfde gesprek nog eens plaats, wanneer blijkt dat we wederom de juiste weg niet hebben gevonden en ditmaal op weg zijn naar Jirgatal en Dushanbe. Ook niet goed. De weg naar Murghab blijkt zich verborgen te hebben onder een dik pak sneeuw en een muur van mist. “De sneeuwploeg komt zo, vandaag nog!”

En zo brengen we in totaal 5 dagen door op Snickers en gebakken eieren in het enerverende Sary Tash. Vermaak genoeg. Wanneer we door de straten rijden zien we drie kinderen in de sneeuw spelen. De grootste ligt op de grond en de twee kleinere trekken aan zn kleren. De grootste komt overeind en valt om, de twee kleinere slepen hem uiteindelijk aan zn armen het huis binnen. Papa is thuis hoor!

Even verderop wankelt een man de hoofdstraat door. Zn maat staat nog bij de kroeg, waar een paard aan de deur is gebonden. Hij staart ons glazig aan en zegt dan: “ik ben een beetje dronken..!”

Als we wat te eten gaan halen in de lokale Albert Heijn worden we hartelijk begroet door een clubje Mannen in Uniform. Goh, helemaal uit Nederland! Daar moet op gedronken worden! In het dorp kost 100 gram wodka evenveel als één ei, of eenderde Snicker, en tsja, als je niet drinkt dán ga je dood. Dan komt de leider van het zaakje met een klap binnen. Of onze papieren in orde zijn. Geoff verzekert hem ervan dat ‘al onze papieren 100% zijn’, een waarheid die de officier gretig aanneemt, waarna hij mij salueert, met wegdwalende ogen één voet opzij stapt, zich snel corrigeert, en nog maar eens een shotje besteld.

Uiteindelijk komt het natuurlijk allemaal weer helemaal goed. De grenswachten willen me prostitueren, de radiator wordt gefixed met superglue, en na vijf dagen en een legendarische rij van kapotte sneeuwploegen komen we dan tóch nog de Ak Baital pas over, die met 4600 meter de topper is in de regio. Een welbedeelde Rus verzekert me ervan dat ik deze auto maar beter meteen het ravijn in kan rijden en dat we het absoluut niet gaan halen naar Khorog. Maar dan opent de hemel zich en lacht Centraal Azie ons weer toe. De sneeuwploegen draaien weer, de lawines zijn geruimd, de octaanbooster trekt er nog eens wat extra kilometers uit, en na 12 dagen en 2000 kilometer staan we licht riekend maar met een grote grijns voor de garagedeur in het goede oude Khorog. Home sweet home!

Foto's bij reisverslag

Vorige

Volgende

iedereen blij

roadart

dinky toy on tour

de sneeuwploeg I

de sneeuwploeg II

8 nee geen airmiles dank u

9 lunch

7 geen weg terug

2a sary tash

4 de sneeuwploeg

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag